Sanne Weckx

Biography

   Background

   Distictions & Awards

   Text: Marianne Geertsen

   Text: Hugo Brutin (a.i.c.a.)

Sanne Weckx studeerde schilderkunst en fotografie. Daarnaast beoefent ze nog andere kunstvormen. Als studente bemachtigde ze een beurs waarmee ze kon studeren in Noorwegen. Haar project daar: 'Norwegian Spirit', kon rekenen op subsidie. Later behaalde ze twee maal na elkaar de eerste prijs voor jonge kunstenaars voor telkens een installatieproject met fotografie en video.

 

Sinds 2000 vind je Sanne in het onderwijs. Ze werkt voornamelijk freelance in diverse scholen in de Provincie Antwerpen en Limburg. Geleidelijk aan evolueerde ze van lesgeven aan kinderen naar lesgeven aan volwassenen. Ondertussen ontwikkelde ze een voor haar nieuwe werkstrategie waarbij ze bezig is met diverse simultaan lopende projecten. Door middel van het maken van nota's komt een idee tot uiting. Dit resulteert later in een effectief beeld. Dit werkproces groeide uit tot haar eigen werkstijl en overkoepelend project: Dagboek.

 

Sanne Weckx is a painter and photographer from education. She deals with other artforms as well, when it comes to creating. As a student she got a scollarship to work in Noway. There she got funded for her art project Norwegian Spirit. Afterwards  she would be rewarded for her project: A man was, and A woman could. Two project-installations with both photography and video.

 

Since 2000 Sanne teaches freelance in multiple schools in a large part of the Province of Antwerp en Limburg. Gradually she evolved from teaching children to teaching adults in both photography and painting. Meanwhile she develloped a new working strategy: working on multiple projects on the same time. Making notes along the way, and when all the arrows point in the same direction, a new artwork was made. This type of workingproces, evolved naturally into her new workstyle and overall project: Diary.

 

 

2003

 

 

 

2003

 

 

 

2004

 

 

 

2013

– 1e price. Arnoevoo, contest for young visual artists. Bredene together with S.M.A.K. Gent. Photography, video

 

 

 

– Designprice graduationproject, Academy of Antwerp

 

 

 

– 1e price. Arnoevoo, contest for young visual artists. Bredene together with S.M.A.K. Gent. Photography, video

 

 

 

– The Monography Series Award 2013 – Bozar Nikon: Nomination

 

Recensie Sanne Weckx door

Marianne Geertsen. VUB.

 

 

Tijdens mijn interview met Sanne Weckx, ontdekte ik dat ze twee kunstdiploma’s had: ze studeerde eerst af aan de Karel de Grote Hogeschool in schilderkunst, daarna aan de Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen in fotografie. Op het eerste gezicht heel verschillende disciplines, toch houdt zij ervan de twee te combineren. En dat niet alleen, ook videokunst boeit haar.

Sanne ging al jaren naar de tekenschool, maar het was geen vanzelfsprekende keuze om beeldende kunsten te gaan studeren: ze heeft moeten opboksen tegen de vooroordelen die iemand krijgt die niet uit de kunsthumaniora komt. Bloed, zweet en tranen heeft het gekost, maar met glans is Sanne afgestudeerd en kunst is de grote passie in haar leven geworden.

In eerste instantie wilde Sanne Weckx videokunst studeren. Aangezien dat te duur was heeft ze voor fotografie gekozen, maar dat neemt niet weg dat de liefde voor video er altijd gebleven is. “Eigenlijk wil ik nog steeds met video bezig zijn. Ik vind dat het ultieme medium, je kan er alles mee doen: grafiek, archeologie, schilderkunst, filosofie, technologie, ...” Videotechnieken heeft ze zichzelf aangeleerd. Haar leergierigheid is haar grote drijfveer en uiteindelijk zou ze graag verdergaan in videokunst.

 

Academisch begin

De eerste werken van Sanne zijn vooral academisch gericht, tekeningen van modellen, schetsen en dergelijke meer. Ze had geen kunsthumaniora gevolgd maar Latijn-Grieks, dus de Academie was een hele nieuwe omgeving waaraan ze moest wennen. Haar leergierigheid overwon en ze knokte tot aan het einde van haar opleiding. Langzaam maar zeker veranderde het onzekere meisje dat zich halsstarrig vasthield aan de academische methodes in een kunstenares die haar eigen gevoel weet te leggen in haar werken.

De tekeningen en schilderijen uit die periode zijn zonder twijfel mooi, maar niet experimenteel of erg persoonlijk. Mensen met een scholing kunnen tekenen, maar daarom zijn ze nog geen kunstenaars. Dit is een evolutie die nooit eindigt en waarin ook Sanne Weckx zich bevindt. Haar jaar op Erasmus in Noorwegen heeft haar de vrijheid gegeven die zo belangrijk was voor haar verdere ontwikkeling als kunstenares.

Ze had nood om er even tussenuit te gaan. Sanne moest heel erg letten op wat ze at door allergieën en daar had ze dat helemaal zelf onder controle. Het was een bevrijding zelf te koken en met het voedsel te experimenteren. Zelf zegt ze over die periode daar: “In Noorwegen was het mijn voedsel, mijn vrij

heid. Ik heb er dan ook alle dagen gekookt. Dat was voor mij mijn eigen paradijs creëren. Het was daar echt mijn leven en voedsel is leven”. Geïnspireerd door deze thematiek maakte Sanne ‘Norwegian spirit’, een installatie die helemaal bestaat uit etensresten en –afval zoals druiventakjes, aluminium bakjes, enz.

 

Tedere melancholie

In een inleidend gesprek bleek al snel dat kunst haar in het bloed zit. Ook haar moeder is ermee bezig, maar bij Sanne is het bijna een must. Overal waar ze komt en met iedereen die ze spreekt, ziet ze kunst. Vooral haar eigen leven en dat van de mensen die het dichtst bij haar zijn vormen een constante inspiratiebron. Daardoor krijgen haar werken een erg persoonlijke en gevoelige sfeer. Vaak gebruikte thema’s zijn menselijke relaties, diep menselijke gevoelens, het leven zoals het is, verdriet en gemis, grens-ervaringen. “Ik werk eigenlijk reportageachtig: ik leg een moment vast, het wordt niet geënsceneerd. Ik

 

 

 

 

 

 

 vertrek van 1 ding en zoek mogelijke sporen daarvan, o.a. verdriet, sfeerbeelden, snel-traag, ... Die elementen combineer ik want dat maakt het beeld, het gevoel sterker. Ik maak nooit zomaar een foto, ze

komt altijd in een geheel terecht.” Zo maakte ze als afstudeerproject de video ‘Tea’. Een filmpje van zeven minuten waarin niets meer gebeurt dan het dagelijkse ritueel van het zetten van twee kopjes thee. In het interview vertelde Sanne Weckx me dat dit project gebaseerd is op haar grootmoeder. Ze zag de tol die

de jaren hadden geëist op het leven van haar grootmoeder en de langzaamheid die daarmee

gepaard gaat. Dat raakte Sanne zodanig dat ze het reden genoeg vond om er een werk rond te

maken. Zo ontstond ‘Tea’.

Sanne Weckx heeft een groot aantal werken gemaakt rond beweging. Zo heeft ze al een kostuum ontworpen waarin bijna niet te bewegen valt. Ook creëerde ze een fotoverzameling van voeten en handen. De fascinatie voor dit thema zat er al vroeg in, ook in haar eerste jaar aan de Karel de Grote Hogeschool werden handen en voeten erg vaak getekend terwijl ze door andere kunstenaars vaak vergeten worden.

Een van mijn persoonlijke favorieten is ‘De interieurs’. Dit is de verzamelnaam voor een collectie foto’s die allemaal rond hetzelfde thema draaien, namelijk stilte. Naar mijn gevoel draait het ook deels om verdriet.

In een café in Antwerpen bekeek ik de foto’s voor de eerste keer en ik kwam meteen in een andere wereld terecht. Enerzijds voelde ik me alsof ik in een serene omgeving zat, gevuld met rust. Anderzijds kwam er ook een soort wrang gevoel bij kijken, een vreemde pijn die ik niet meteen kon thuisbrengen. In de kamers werd duidelijk geleefd en er zijn waarschijnlijk allerlei belevenissen en herinneringen aan verbonden. Dat in contrast met de stilte is erg mooi.

Sanne Weckx slaagt er voor mij in om een tederheid weer te geven, zonder ook maar één woord te gebruiken, die raakt. Verdriet is een thema dat je regelmatig tegenkomt in het oeuvre van Sanne. Zo maakte ze een aantal portretten waarbij ze zelfs neptranen gebruikte. Toch blijven gezichtsuitdrukkingen het belangrijkste voor het tonen van emoties. “De gelaatsuitdrukkingen waren het belangrijkste,

daarmee kan je spreken zonder al te veel artefacten”.

 

Ambitie

Op dit moment geeft Sanne les in beeldende vorming en dat doet ze graag. Toch blijft ze in alles en iedereen kunst zien en is haar grote ambitie kunstenares zijn en ervan kunnen leven. Ze is realistisch genoeg om te beseffen dat dit geen gemakkelijk zo niet quasi onmogelijk te bereiken doel is. Sanne heeft er vooral een probleem mee dat het belangrijk is connecties te hebben in de kunstwereld en dat de kwaliteit van de werken op de tweede plaats komt. “Ik moet alles zelf doen waardoor de trein maar traag op gang komt. Dat is mijn grootste frustratie.” Dit alles houdt haar echter niet tegen, ze gaat er voor de volle 100% voor. Sanne doet dan ook regelmatig mee aan tentoonstellingen en wedstrijden en heeft zo al enkele prijzen in de wacht gesleept. Sanne Weckx is voortdurend op zoek naar nieuw uitdagingen, daarom houdt ze er niet van zich tot een bepaald genre of medium te beperken. Hoe meer ze kan ontdekken hoe beter. Zelden heb ik zo’n bruisende persoonlijkheid ontmoet, heel gemotiveerd en altijd op pad met kunst in haar hoofd.

 

 

Marianne Geertsen.

Mei 2005

Hugo Brutin

° 1933

Kunsthistoricus (a.i.c.a.)

Hij publiceerde diverse catalogi en monografieën over hedendaagse kunstenaars.

 

In het kader van 'Beeldend Vandaag', een kunsttentoonstelling te Diksmuiden in de lente van 2012, met Stephanie Leblon, Niels Ketelers en Marjolein Labeeü, omschrijft hij het werk van Sanne als volgt:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In de foto’s van Sanne Weckx uit Balen is het kijken een noodzaak, wat ze niet belet tevens drager te zijn van een gedachte, van een emotie, en te kaderen in een brede golf van creativiteit. Sanne Weckx schildert, fotografeert, schrijft poëzie, doceert fotografie.

 

 Schilderen en fotograferen staan in haar beeldende wereld dicht bij elkaar. Het ene ondersteunt het andere en uit het ene groeit het andere. Het is niet toevallig dat het enige schilderij dat zij heeft meegebracht een bloem uitbeeldt in een boeiend spel van zwarten en grijzen. Het subtiele verglijden van kleurschakeringen in haar foto’sen het discrete goochelen met dieptescherpte in haar eerder landschappelijke of emotionele werken naast het scherpe en zuivere van haar grote portretten kenmerkt haar beeldende démarche.

 

Zij heeft onlangs een reeks foto’s gemaakt waarbij telkens een portret met een bloem wordt gestoffeerd en het ene element op het andere inspeelt. Dat past perfect in haar liefde-haat verhouding met bloemen en hun symboliek waarvan zij niet wil dat zij kitscherig overkomt. In haar grote hier aanwezige formaten worden verschillende emoties via een bloem in een portret geïntegreerd zonder dat die symboliek al te zeer wordt beklemtoond.

 

Op diverse manieren geeft zij uiting aan haar hoogstpersoonlijk beleven van wat haar omringt en aanspreekt zodat haar oeuvre meer een veruitwendigen is van haarzelf dan een koele vaststelling van objecten, van personen of wat ernaar verwijst en van ruimtelijkheid, wat weer niet betekent dat zij niet van ruimte houdt. Zowat alles reflecteert haar innerlijkheid: de bloemen, de handen, de wezens, de ruimte, het bewuste floue van emoties en de diepzinnige behoefte om dit te projecteren op schijnbaar neutrale beelden in een wisselwerking van prikkel en respons.

 

 

Hugo Brutin (a.i.c.a.)

 

Copyright Sanne Weckx © 2015-2018 All rights reserved